غزل شمارهٔ ۵۶۵ - اوحدی مراغه‌ای

درمان درد دوری آن یار می‌کنموقتی که میل سبزه و گلزار می‌کنم

چون شد شکسته کشتی صبرم در آب عشقخود را به هرچه هست گرفتار می‌کنم

گر غنچه را ببویم و گیرم گلی به دستبی‌او قناعتیست که با خار می‌کنم

جانا، دوای این دل مسکین به دست تستزان بر تو روز خویش پدیدار می‌کنم

گفتم که: چاره‌ای بود این درد عشق راچون چاره نیست صبر به ناچار می‌کنم

گفتی که: حجتی به غلامیم باز دهبر من گواه باش، که اقرار می‌کنم

ای هم‌نشین آن رخ زیبا، مرا ز دوربگذار، تا تفرج گلزار می‌کنم

از من بپرس راز محبت، که روز و شباین قصه می‌نویسم و تکرار می‌کنم

غیر از حدیث دوست چو گویم حکایتیاز خود خجل شوم که: چه گفتار می‌کنم؟

این مایه خواجگی ز جهان بس مرا، که بازخود را به بندگی تو بر کار می‌کنم

پیش رقیب او غزل اوحدی بخوانتا بشنود که: من طلب یار می‌کنم