غزل شمارهٔ ۶۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر کشیدن احساس شاعری است که به عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به کمان ابرو و اثرات آن بر دل و جان انسان اشاره می‌کند. او می‌گوید که زیبایی و جذابیت فرد مورد نظرش (حسن) او را به تیر می‌زند و روحش را به تسخیر درمی‌آورد. شاعر احساس می‌کند که عشق او را به شدت رنج می‌دهد و او را لاغر و ناتوان کرده است. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که هیچ راهی جز تحمل این عشق و سازش با آن ندارد.
آن کمان ابرو به تیر انداختنعالمی را صید خواهد ساختن
هوش مصنوعی: آن کمان ابرو به گونهای است که با نگاهش میتواند دلها را شکار کند و همه را تحت تاثیر قرار دهد.
چون کمان در خود کشید اول مراآخرم خواهد چو تیر انداختن
هوش مصنوعی: اولین بار که به درون خود میکشم و فکر میکنم، در نهایت روزی خواهد آمد که مانند یک تیر پرتاب شوم.
تاختن خواهد گرفتن بی‌سخنلشکر حسنش به اول تاختن
هوش مصنوعی: لشکر حسن بدون هیچ سخنی به سوی دشمن میتازد و در ابتدا بر آنها حملهور میشود.
او نمی‌دانم چه سر دارد؟ ولیسر که من دارم بخواهم باختن
هوش مصنوعی: نمی‌دانم او چه راز یا هدفی دارد، اما من نمیخواهم بخواهم و به شکست رضایت دهم.
زان پری چندین جفا نیکو نبودوانگهی حق وفا نشناختن
هوش مصنوعی: دوری و بدرفتاری از آن پری زیبا کار درستی نیست، و از طرفی به حقیقت وفا نشناختن نیز ناپسند است.
هم ز دردی شد چنین لاغر تنمکی توان بی‌آتشی بگداختن؟
هوش مصنوعی: بدن من به خاطر درد بسیار لاغر و ضعیف شده است. چگونه میتواند بدون وجود آتش، چیزی را ذوب کرد؟
اوحدی، چون دوست می‌سوزاندتنیست تدبیر تو الا ساختن
هوش مصنوعی: اوحدی می‌گوید: وقتی دوست تو را میسوزاند و درد و رنجی به تو وارد می‌کند، هیچ چارهای جز این نیست که به فکر ساختن و تغییر رفتار باشی.