غزل شمارهٔ ۶۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوعاتی چون درد و رنج ناشی از جدایی و بی‌وفایی اشاره می‌کند. او به نقد رفتارهایی می‌پردازد که باعث آزار دیگران می‌شود و در عین حال به پرسش‌هایی دربارهٔ احساسات و حالاتی چون مستی و عشق می‌پردازد. شاعر از بی‌رحمی و ظلمی که به او و دیگران می‌شود گلایه دارد و به طور کلی به تنهایی و فقدان محبت و وفاداری در روابط اشاره می‌کند. در نهایت، او تاکید می‌کند که حتی اگر دیگران از او دوری کنند، همچنان به احساسات و ارتباطات درونی‌اش پایبند است.
تا به کی این بستن و بگسیختن؟سیر نگشتی تو ز خون ریختن؟
هوش مصنوعی: چقدر باید این وابستگی و جدایی ادامه پیدا کند؟ آیا از ریختن خون و آسیب دیدن خسته نشدی؟
چیست چنین مست شدن وانگهیبا من بیچاره بر آویختن؟
هوش مصنوعی: چرا اینگونه مست میشوی و بعد به من بدبخت چسبیدهای؟
بر لب بدخواه زدن آب وصلوز تن من گرد بر انگیختن؟
هوش مصنوعی: آیا میتوانم برای رسیدن به ارتباطی عمیق و نزدیک با محبوب، از زبان بدخواهان عبور کرده و از مشکلات فیزیکی و روحی خود غلبه کنم؟
سیم تنا، خوش عملی نیست ایندل ز کسان بردن و بگریختن
هوش مصنوعی: دل آدمی از کسانی که در اطرافش هستند، به راحتی نمیتواند دوری کند و از خوبیها و اعمال نیک آنها بیخبر بماند. این دل نمیتواند با بیتفاوتی از کنار دیگران بگذرد و به راحتی از آنها جدا شود.
پردهٔ صد دل به دریدن به جورپردهٔ رخسار در آویختن
هوش مصنوعی: دلهای بسیاری را به خاطر زیبایی چهرهاش مجروح کرده، همچون پردهای که به آرامی از آن کنار زده می‌شود.
خاک توام، ای پسر، آخر چراست؟بر سر ما خاک جفا بیختن
هوش مصنوعی: ای پسر، من خاک تو هستم، پس چرا این همه بی‌وفایی و ظلم بر سر ما میریزی؟
دست ندارد ز تو باز اوحدیگر چه نداری سر آمیختن
هوش مصنوعی: آه یکی از قهرمانان عاشق به خاطر دوری تو هیچ عملی ندارد، حتی اگر تو هم تمایلی به نزدیکی نداشته باشی.