غزل شمارهٔ ۶۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوع عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. آغاز شعر به زیبایی و لطافت اشاره دارد و بیان می‌کند که چگونه حتی در سختی‌ها، عشق و وابستگی به محبوب مهم‌تر است. شاعر به عاشقانه بودن خود و زخم‌هایی که محبت به او زده اشاره می‌کند و به این نکته می‌رسد که در برابر درد و غم عشق، نمی‌تواند صبوری کند.
او به شنونده (مدعی) می‌گوید که دیگر نباید درباره این موضوع سخن بگوید و ترجیح می‌دهد سکوت کند. در نهایت، شاعر به خود می‌نویسد که در تلاش خود برای درک و جلب توجه معشوق، شکست خورده و احساس ناامیدی می‌کند. او تأکید می‌کند که اگر کسی به عشقش خیانت کند، نباید در ارتباط با دوستدار واقعی بی‌مروت باشد.
ترا رسد گره مشک بر قمر بستنبه گاه شیوه‌گری لعل بر شکر بستن
هوش مصنوعی: تو میتوانی گرهای از مشک را به قمر ببندی، همچنان که لعل را به شکر میدوزند.
کمر به کشتن ما گر ببسته‌ای سهلستبیا، که حلقه بکوبیم ازین کمر بستن
هوش مصنوعی: اگر تو برای کشتن ما آماده شدهای، کار سختی نیست، بیا که ما میتوانیم از این تهدید برگردیم و به آن پاسخ دهیم.
مرا که روی تو باید چه کار باد گری؟چو پای درد کند شرط نیست سر بستن
هوش مصنوعی: برای من که باید به خاطر چهره تو چه زجری بکشم؟ وقتی که درد پا میآید، نیاز نیست که به سر درد فکر کنم.
دگر به پند من، ای مدعی، زبان مگشایکه لب نخواهم ازین ماجرا دگر بستن
هوش مصنوعی: بهتر است به حرف من گوش کنی، ای مدعی، دیگر زبانت را باز نکن زیرا من دیگر نمیخواهم درباره این موضوع صحبت کنم.
ز من مدار صبوری طمع، که نتوانمز بهر سنگدلی سنگ بر جگر بستن
هوش مصنوعی: از من انتظار نداشته باش صبر و تحمل داشته باشم، چون نمیتوانم به خاطر دل سنگی تو درد و رنج را تحمل کنم.
به چند وجه بکردم نصیحت دل خویشمیسرم نشد از روی او نظر بستن
هوش مصنوعی: به چندین روش تلاش کردم که به دل خود نصیحت کنم، اما نتوانستم به او توجهی داشته باشم.
گر اوحدی در خلوت به روی غیر ببستبه روی دوست مروت نبود دربستن
هوش مصنوعی: اگر اوحدی در تنهایی به روی دیگران بستن، به روی دوستان خود هم مروت و جوانمردی در بستن نیست.