غزل شمارهٔ ۶۲۳
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر به طور غیرممکن بودن دوری از معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که هرگز نمی‌تواند از کوی او خارج شود. او به نور چهره معشوق اشاره می‌کند که در شب تاریک او را روشن می‌کند. همچنین، شاعر به درد و رنجی که از عشق می‌کشد می‌پردازد و می‌گوید که حتی در برابر سختی‌هایی که می‌بیند، همچنان عاشق و وفادار باقی می‌ماند. او احساس می‌کند که هر بار که معشوق او را می‌رانده، دلش حس پرواز و شوق را دارد و در نهایت به تعلق و سرنوشت خود در برابر معشوق اعتراف می‌کند. در پایان، او به کنایه می‌گوید که اگر باید مانند اوحدی (شاعر بزرگ) در آستان معشوق باشد، این را به عنوان سرنوشت و خاکساری خود می‌پذیرد.
مشنو که: از کوی تو من هرگز به در دانم شدنیا خود به جور از پیش تو جایی دگر دانم شدن
هوش مصنوعی: نشنو که من بتوانم از کوی تو خارج شوم، یا به خاطر ظلمی که به من میشود، به جای دیگری بروم.
زان رخ چراغی پیش دار امشب، که بر من از غمتشب نیک تاریکست با نور قمر دانم شدن
هوش مصنوعی: امشب چراغی از چهرهات برایم داشته باش، زیرا از ناراحتیات شبم بسیار تاریک است و میدانم که با نور ماه روشن خواهد شد.
چون خواهم از زلفت کمر گویی که: داغی بس تراداغ غلامی بر جبین چون بی‌کمر دانم شدن
هوش مصنوعی: وقتی بخواهم از زلف تو کمر بزنم، تو میگویی که: باید تحمل کنی، چون غم عشق را بر پیشانی دارم و بدون کمر به عشق تو آشنا شدهام.
وقتی که من در پای تو چون گوی سرگردان شومدست از ملامت باز کش، کانجا به سر دانم شدن؟
هوش مصنوعی: زمانی که در حضورت مانند یک توپ سرگردان و بیهدف شوم، لطفاً از سرزنش کردن پرهیز کن، چرا که در آنجا به معنای واقعی میدانم که حالتی خاص پیدا کردهام.
من پیش شمشیر بلا صد پِی سپر گشتم ولیآن تیر چشم مست را مشکل سپر دانم شدن
هوش مصنوعی: من برای مقابله با مشکلات و سختیها، به صد چیز پناه بردم و تلاش کردم خودم را محافظت کنم، اما در برابر آن نگاه فریبنده و جادویی، هیچ چیزی نمی‌تواند از من محافظت کند.
وقتی که می‌رانی مرا، پایم نمی‌پوید دمیوانگه که می‌خوانی مرا مرغ بپر دانم شدن
هوش مصنوعی: وقتی که مرا رنج می‌دهی و دور میکنی، پایم به هیچ وجه تسلیم نمیشود. و وقتی که صدایم میکنی، احساس میکنم درونم پر از شوق و نشاط میشود.
گفتی: برو، چون اوحدی، برآستانم سربنهآنجا گرم ره می‌دهی من خاک در دانم شدن
هوش مصنوعی: گفتی برو، مانند اوحدی، جلوی در من حاضر شو. آیا آنجا گرم است و تو راهی به من می‌دهی؟ من از بودن در این موقعیت خستم.