غزل شمارهٔ ۶۵۲ - اوحدی مراغه‌ای

منم آنکه گلشن عشق را چمنم، ببینگذری کن و گل و سوسن و سمنم ببین

تو و او که باشد؟ از این دویی چه کنی سخن؟همه اوست این نه تویی، بدان، نه منم، ببین

در و بام خلوت من پر است ز نقش اوبه تو شرح واقعه بیش از این چه کنم؟ ببین

ز درش به روز من ار چه دور همی‌رومشب تیره بر سر کوی او وطنم ببین

به دیار ما چو به دوستی گذرت بودسخنم مپرس ز دشمنان، سخنم ببین

نخورم بر غم تو باده جز بعلانیهتو به سر من چو نمی‌رسی، علنم ببین

چو پس از منت هوس تفرج دل کندبر خاک من رو و بازکن کفنم، ببین

ز خدای و نفس خود، ار چنان که تو واقفینفس خدای ز جانب یمنم ببین

مکن، اوحدی، طلبم، که غایبم از زمینبهل این زمین و برون از این زمنم ببین