غزل شمارهٔ ۶۷۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف شدید عاشقانه و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که شادی واقعی او تنها با دیدن معشوق به وجود می‌آید و بدون او هرگز احساس خوشحالی نخواهد کرد. او همچنین اشاره می‌کند که دیگران برای فرار از غم به جایی می‌روند، اما او با وجود غم، تنها به یاد معشوق به کوی او می‌رود. شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و می‌گوید که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین شادی ناشی از حضور او باشد. در نهایت، او بیان می‌کند که در شب‌های غمگین، تنها یاد لب‌های شیرین معشوق است که او را از درد و اندوه دور می‌کند.
سوی من شادی نیاید،تا نیایم سوی توروی شادی آن زمان بینم که بینم روی تو
هوش مصنوعی: شادی به سمت من نمیآید، تا وقتی که به سمت تو نیایم. زمانی که زیبایی تو را ببینم، آن وقت شادی را تجربه خواهم کرد.
من دلی دارم که در وی روی شادی هیچ نیستغیر از آن ساعت که آرد باد صبحم بوی تو
هوش مصنوعی: من دلی دارم که در آن هیچ نشانی از شادی نمیبینم، جز لحظهای که باد صبح، عطر تو را میآورد.
هر کسی از غم پناه خود به جایی می‌بردمن چو غم بینم روم شادی‌کنان در کوی تو
هوش مصنوعی: هر کسی در هنگام غم به جایی پناه میبرد، اما من وقتی غم را میبینم، خوشحال و شاداب به سمت تو میروم.
چشم ترکت را غلامان گر چه بسیارند، لیکزین غلامان مقبل آن خالست و مخلص موی تو
هوش مصنوعی: اگرچه غلامان بسیار هستند که به چشم زیبای تو توجه دارند، اما تنها آن خال و موی توست که واقعاً در دلشان جای گرفته و مورد عشق و وفاداری آنهاست.
من به غم خوردن نهادم گردن بیچارگیزانکه کس شادی نبیند در جهان از خوی تو
هوش مصنوعی: من به غم و اندوه رو آوردهام، زیرا هیچکس در این جهان از ویژگیهای تو شادمان نیست و همه در رنج و اندوه به سر میبرند.
اوحدی، تن در شب غم ده، کزین شیرین‌لبانروز شادی کس نخواهد کرد جست و جوی تو
هوش مصنوعی: در شب غم و اندوه، تن خود را تسلیم کن، زیرا در روزهای شاد و خوش، کسی برای جستوجوی تو تلاش نخواهد کرد.