غزل شمارهٔ ۶۹۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و داغ فراق معشوق است. شاعر از آتش عشق و غم‌های ناشی از دوریِ محبوبش سخن می‌گوید و می‌نمایاند که چگونه این احساسات عمیق، روح و جسم او را سوخته است. او به سنگینی دل معشوق اشاره می‌کند که هرگز به او محبت نکرده و این بی‌مهری باعث شده که درد و رنج او دو چندان شود. در این روند، شاعر خود را همچون شمعی بی‌نور در تنهایی احساس می‌کند. در نهایت، زخم‌های عاطفی و سختی‌هایی که تحمل کرده را بی‌پایان توصیف می‌کند و نشان می‌دهد که غم معشوق تا کجا عمیق و آزاردهنده است.
ای جان من ز هجر تو در تن بسوختهصد دل ز مهر روی تو بر من بسوخته
هوش مصنوعی: ای جان من، به خاطر جدایی تو، قلبم به شدت سوخته است. صدها دل را به خاطر عشق به چهرهات از دست دادهام و حالا خودم نیز در تنهایی سوختهام.
سنگین دل تو در همه عمر از طریق مهربر حال من نسوخته و آهن بسوخته
هوش مصنوعی: دل سنگین تو در طول زندگیات، هرگز به خاطر محبت و عشق، حال مرا نرم نکرده و فقط باعث شده که مانند آهن در آتش بسوزم.
هردم ز غصه، چیست نگویی مراد تو؟زین ناتوان عاشق خرمن بسوخته
هوش مصنوعی: هر لحظه به خاطر غصهای که دارم، نمیتوانم بگویم که منظور تو چیست؟ از این عاشق ناتوان که تنها خاکستر عشقش باقی مانده است.
بی‌چهرهٔ چو شمع تو در خلوت تنمدل را چراغ مرده و روغن بسوخته
هوش مصنوعی: در تن تنها و بیچهرهام، مانند شمعی هستی که در خلوت میسوزد و قلبم را به نور مرده و روغن سوختهاش راهنمایی می‌کند.
بر درد و داغ و محنت و اندوه و رنج منهم مرد خسته گشته و هم زن بسوخته
هوش مصنوعی: من از درد و رنج و اندوه به حدی خسته شدهام که هم مرد و هم زن، هر دو در حسرت من به تنگ آمدهاند.
در مسکنی که این دل مسکین کشیده دمخرمن به باد داده و مسکن بسوخته
هوش مصنوعی: در جایی که این دل بیپناه زندگی کرده، امید و آرامش را به باد داده و زندگیاش را خراب کرده است.
چون اوحدی مرا ز غمت آتش جگردر آستین گرفته و دامن بسوخته
هوش مصنوعی: زمانی که اوحدی به من فکر می‌کند، غم و اندوهی در دلم شعلهور میشود، بهطوریکه درد آن تا جگرم رسیده و لباس من را هم سیاه کرده است.