غزل شمارهٔ ۷۲۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی لذت و شور و شوق زندگی و باده‌نوشی است. شاعر به رندانی اشاره می‌کند که از باده‌ی خوشگوار لذت می‌برند و در عیش و نوش غرق شده‌اند. خوبان و رندان در این فضا به سادگی و آزادی خود پرداخته و از قید و بندها رها هستند. او به زاهدان نیز اشاره می‌کند که اگر باده‌ای بنوشند، می‌توانند به حقیقت پی ببرند و از دنیا لذت ببرند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که هر کسی که جویای این حال باشد، باید خود را از محدودیت‌ها رها کند و به سمت شادی و سرور برود.
ماییم و خراباتی پر بادهٔ جوشیدهجز رند خراباتی آن باده ننوشیده
هوش مصنوعی: ما در این دنیا افرادی هستیم که در میخانهای پر از شراب جوشان زندگی میکنیم، اما تنها کسی که از این شراب مینوشد، رند و آزادمنشی است که به راحتی میتواند از آن لذت ببرد.
رندان سر افرازش دستار گرو کردهخوبان طرب سازش رخسار نپوشیده
هوش مصنوعی: بسیاری از افراد آزاداندیش و هنرمند، با افتخار و بدون هیچ پوششی بر روی چهره، شادی و نشاطی را که جذابیتهای زندگی به همراه دارد، نمایان میسازند.
رندان وی از سستی بر چرخ سبق بردهخوبان وی از مستی در عربده کوشیده
هوش مصنوعی: خنیاگران از بیدقتی بهسوی شهر میروند و زیبایان از سر خُمار و مستی در هیاهو و شور و شوق تلاش میکنند.
بی‌فتنه مقیمانش فعلی نپسندیدهبی‌باده حریفانش قولی ننیوشیده
هوش مصنوعی: بدون وجود هر گونه آشفتگی، ساکنان آنجا عملی ناپسند انجام میدهند و بدون نوشیدن، دوستانش قولی را نمیپذیرند.
زان باده چو تر گردی، از صومعه برگردیوانگاه به سر گردی، ای زاهد خوشیده
هوش مصنوعی: وقتی از شراب خوشگوار سیراب شوی، از زندگی خشک و خستهکننده صومعه دور میشوی و در آن لحظه، ای زاهی که به خواب رفتهای، به فکر و اندیشه مبتلا میشوی.
هر دل که توانسته این حال طلب کردهچون حال بدانسته دیگر نخروشیده
هوش مصنوعی: هر دلی که توانسته این حالت را بخواهد، چون این حال را شناخته، دیگر بیتابی نمیکند.
تا اوحدی افتاده اندر پی این بادهپستان سعادت را بگرفته و دوشیده
هوش مصنوعی: اوحدی در جستجوی این شراب است و در این مسیر، خوشبختی را در دستان خود گرفته و از آن بهرهمند شده است.