غزل شمارهٔ ۷۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس خستگی و دوری از وصال محبوب اشاره می‌کند و به تصویر سوارانی چابک می‌پردازد که با پای آهسته در حرکت‌اند. او از ناتوانی در مقابله با زورمندان و دردهایی که از جفا و جدایی تحمل می‌کند، سخن می‌گوید. همچنین، شاعر به دلی که غم‌هایش را پنهان نکرده و به عشق و محبتش اشاره می‌کند و از صبا می‌خواهد که داستان اوحدی را نقل کند. شاعر در نهایت به حال خود و مشکلاتی که با آن دست و پنجه نرم می‌کند، می‌پردازد.
ثوابست پرسیدن خسته‌ایکه دور افتد از وصل پیوسته‌ای
هوش مصنوعی: سزاوار است که از حال کسی که دور از وصل و ارتباط است، بپرسی و حال او را جویا شوی، زیرا این کار نشاندهندهی مهربانی و توجه به دیگران است.
سواران چابک سرد، گردمیبسازند با پای آهسته‌ای
هوش مصنوعی: سواران تندرو با سرعت بالا، در حالی که آرام قدم برمیدارند، فضایی پر از نشاط و شادابی ایجاد میکنند.
نمی‌دانم از زورمندان درستجلادت نمودن بر اشکسته‌ای
هوش مصنوعی: نمی‌دانم چگونه میتوان از افراد قدرتمند در برابر کسی که ضعیف شده، شجاعت نشان داد.
به پایش فرو رفته خار جفاز دستش درافتاده گل دسته‌ای
هوش مصنوعی: به پای او خارهایی از جفا فرو رفته و دستش گلهای زیبایی را از دست داده است.
چه داند که بر من چها می‌رود؟ز دام محبت برون جسته‌ای
هوش مصنوعی: چه کسی میداند که بر من چه میگذرد؟ من از دام محبت رهایی یافتهام.
کجا غصهٔ دل تواند نهفت؟چو من رخ به خون جگر شسته‌ای
هوش مصنوعی: کجا میتوان غم دل را پنهان کرد؟ وقتی که من با چهرهای خونی از درد و غصه به تو مینگرم.
بگو، ای صبا، قصهٔ اوحدیچو پرسندت از حال پابسته‌ای
هوش مصنوعی: بگو ای نسیم، هنگامی که از حال اوحدی پرسیدند، چه بگویی در مورد او که در بند است؟