غزل شمارهٔ ۸۰۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و شوقی عمیق سخن می‌گوید. او به محبوبش می‌گوید که اگر دوباره به سراغش بیاید، می‌خواهد احساساتش را به شدت بروز دهد و حتی جانش را فدای عشقش کند. او به توفان احساساتش اشاره می‌کند و بر این موضوع تأکید می‌کند که اگر روزی بر او خنجر ببارد، باز هم سرش را از عشق و حیرت بر نمی‌دارد. در نهایت، شاعر به تکرار خونریزی و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌خواهد بگوید که این حس عمیق و تکراری است.
باز آمدی، که خونم بر خاک در بریزیتوفان موج خیزم زین چشم تر بریزی
هوش مصنوعی: تو دوباره بازگشتی تا بر خاک من خون بریزی، مثل طوفانی که از امواج دریا بلند میشود و از چشمانم اشک میریزد.
هر ساعتی به شکلی، هر لحظه‌ای بینگیدوداز دلم برآری، خون از جگر بریزی
هوش مصنوعی: هر لحظه به نوعی، دلم را به درد میآوری و باعث میشوی که از دل خود خون بریزم.
گر تشنه‌ای به خونم، حاکم تویی،ولیکندر پای خویش ریزش،روزی اگر بریزی
هوش مصنوعی: اگر تو به خون من تشنه‌ای، پس تو مقام و قدرت داری، اما وقتی روزی به زمین بیفتی، باید قطرات خونت را بر پای خودت بگذاری.
مانند آفتابی، کز بس شعاع خوبیچون دیده بر تو دوزم، نور از نظر بریزی
هوش مصنوعی: مانند آفتابی هستی که به خاطر خوبیات چشمانم را بر تو میدوزم و میخواهم نور حضور تو بر فضای زندگیام بیفکند.
در شهر اگر نماند شکر، چه غم؟ که روزیلعل تو گر بخندد، شهری شکر بریزی
هوش مصنوعی: اگر در شهر شکر نماند، اشکالی ندارد؛ زیرا اگر روزی لبهای تو بخندد، شیرینی آن به قدری است که تمام شهر شیرین خواهد شد.
بالله که برنگیرم سر ز آستانهٔ توگر خنجرم چو باران بر فرق سر بریزی
هوش مصنوعی: به خدا قسم، اگر حتی با خنجر هم به سرم بزنند، حاضر نیستم از درگاه تو سر برگردانم و جدا شوم.
صد نوبت اوحدی را خون ریختی و گر توآنی که می‌شناسم، بار دگر بریزی
هوش مصنوعی: اگر تو همان کسی هستی که من می‌شناسم، بار دیگر خون اوحدی را به زمین بریزی، به تعداد صد بار هم که شده، فایدهای نخواهد داشت.