غزل شمارهٔ ۸۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی تجربه‌های انسانی و جستجوی حقیقت می‌پردازد. او از خرابی و ویرانی که ناشی از دوری از مهمانی واقعی (حقیقت) است، سخن می‌گوید و به آینه‌ای اشاره می‌کند که خودشناسی و درک وجود را امکان‌پذیر می‌سازد. شاعر می‌گوید که دانسته‌ها و آگاهی‌ها در عمق وجود انسان نهفته‌اند و حتی اگر مسیر را درست نرویم، حقیقت در درون ما موجود است. او از حقایق و عمق وجود تماس می‌گیرد و درخواست شراب بقا می‌کند تا خود را در این دنیا ناپدید کند و به حقیقت بپیوندد. این شعر دعوت به خودشناسی و درک عمیق‌تر از هستی است.
باز دوشم ز راه مهمانیبه خرابی کشید و ویرانی
هوش مصنوعی: دیشب دوباره از میهمانی به سوی تباهی و ویرانی کشیده شدم.
داشت در پیش رویم آینه‌ایتا بدیدم درو به آسانی
هوش مصنوعی: در مقابل من آینه‌ای بود که به راحتی خودم را در آن دیدم.
که جزو نیست هر چه می‌دانمکه ازو خاست هر چه می‌دانی
هوش مصنوعی: هر آنچه میدانم، از سرچشمهای ناشناخته ناشی میشود و تو نیز هر آنچه را که می‌دانی، در واقع از همان منبع نشأت می‌گیرد.
دو قدم راه بیش ، نیست ولیتو در اول قدم همی مانی
هوش مصنوعی: دو قدم فاصله بیشتر نیست، اما تو حتی در قدم اول نیز درجا میزنی.
هر چه هستیست در تو موجودستخویشتن را مگر نمی‌دانی؟
هوش مصنوعی: هر آنچه که هست، در وجود تو نهفته است، آیا نمی‌دانی که خودت چه هستی؟
ای که روز و شبت همی خوانمگر چه هرگز مرا نمی‌خوانی
هوش مصنوعی: ای کسی که من در طول روز و شب نامت را میبرم و دعا میکنم، حتی اگر تو هیچگاه صدای مرا نشنوی و به من پاسخی ندهی.
زان شراب بقا بده جامیتا تن اوحدی شود فانی
هوش مصنوعی: از آن شراب جاودانی یک جام بده تا وجود اوحدی از این دنیا فانی شود.