غزل شمارهٔ ۸۴۲
هوش مصنوعی: شاعر به صبح ملایمی اشاره می‌کند و از فردی می‌خواهد که پیامی را به معشوق برساند. او درخواست دارد که سلام و پیامش به زبانی که آن شخص می‌داند، منتقل شود. شاعر به رمز و رازهای رابطه و عشق اشاره می‌کند و به دوستی که می‌تواند همسرش را به نرمی و با احترام به زلفش نزدیک کند، توصیه می‌کند که به او بگوید چقدر دلشکسته است. او همچنین به احساسات و حال خود اشاره می‌کند و از آن شخص می‌خواهد که اگر کسی درباره اوحدی پرسید، به شکلی بیان کند که نشان‌دهنده غم عمیق او باشد.
نسیم صبح، کرم باشد آن چنان که تو دانیگذر کنی ز بر من به نزد آنکه تو دانی
هوش مصنوعی: نسیم صبح به لطافت و زیبایی کرم مانند است، آنچنان که تو میشناسی، هنگامی که بگذری از کنار من به سوی کسی که تو وی را میشناسی.
پیام من برسانی، بدان صفت که تو گوییسلام من برسانی، بدان زبان که تودانی
هوش مصنوعی: پیام من را به او برسان، به گونهای که خودش میپسندد.
چو راز با کمرش در میان نهی بشگرفیدرافگنی سخن من بدان میان که تو دانی
هوش مصنوعی: وقتی که رازی را بین خود و کسی در میان بگذاری، آن را پنهان کن و به دقت حرف بزن، چرا که تو بهتر از همه میدانی چطور باید سخن بگویی.
به گوشه‌ای کشی آن زلف را به رفق و بگوییکه: بازده دل ما را بدان نشان که تو دانی
هوش مصنوعی: به آرامی و با مهربانی، آن موهای زیبا را گوشه‌ای میکشی و میگویی: "لطفاً برگردان دل ما را، چون تو میدانی که چه ارزش و اهمیتی دارد."
خبر کنی لب او را که: ای ز راه ستیزکنی دریغ دل این شکسته آن که تو دانی
هوش مصنوعی: اگر از لبهای تو خبری بگیرند، باید بگویند: ای کسی که در مسیر جنگ و جدال قرار گرفتهای، دلم برای این دل شکستهام میسوزد، و آنچه را که تو خود میدانی.
ز حال اوحدی ار پرسدت که چیست؟ بگوییکه: در غمت نفسی می‌زند چنان که تو دانی
هوش مصنوعی: اگر از کسی بپرسی حال اوحدی چگونه است، او اینطور پاسخ میدهد: در غم تو، دلی دارم که به شدت میتپد، همانطور که خودت میدانی.