غزل شمارهٔ ۸۴۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و رنجی است که از آن ناشی می‌شود. شاعر بیان می‌کند که از عشقش فقط غم و درد برجا مانده و نمی‌تواند به امید و شادی دست یابد. او از عشق و شوری که در دل دارد سخن می‌گوید و اشاره می‌کند که حتی اگر طرف مقابل بخواهد، نمی‌تواند از احساساتش رهایی یابد. شاعر به قدرت عواطفش اشاره می‌کند و می‌گوید که با وجود همه آزارها، از عشقش دست نخواهد کشید. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که برای رسیدن به خوشبختی باید بار ملامت را به دوش بکشد.
حاصل از عشقت نمی‌بینم به جز غم خوردنیپرورش مشکل توان کرد از چنین پروردنی
هوش مصنوعی: از عشق تو جز غم و درد چیزی نمی‌بینم و نمیتوانم از چنین پروردهای که فقط رنج میآورد، چیزی بسازم.
دوش فرمودی که خواهم کشتن آن شوریده رااز پس سالی عف‌الله! نیک یاد آوردنی
هوش مصنوعی: دیروز به من گفتی که میخواهم آن دیوانه را پس از یک سال بکشمت. حیف که یادآوری این موضوع خوب و خوشایند نیست!
سر ز شمشیرت نمی‌پیچم، که اندر دین مندولت تیزست شمشیری چنان در گردنی
هوش مصنوعی: من از تیغهی شمشیر تو نمیگریزم، چون در دین من برکت و قدرتی وجود دارد که همانند شمشیری در گردن دشمنان است.
گر هزارم بار خون دل بریزی حاکمیاز تو من آزار چون گیرم بهر آزردنی؟
هوش مصنوعی: اگر هزار بار هم از غصه دل خون بگریی، هیچ حاکمی به تو آسیبی نمیزند. پس چرا باید به خاطر آزار دیگران خود را آزار دهی؟
ز آستانت بر نخواهم داشتن سر بعد ازینهم سر کوی تو گر ناچار باشد مردنی
هوش مصنوعی: من دیگر سرم را از درگاه تو برنمیدارم؛ حتی اگر ناچار شوم در مسیر تو جان بدهم.
دل چنان خو کرد با رویت که تن با خاک پاکراستی بیم هلاکست از چنان خو کردنی
هوش مصنوعی: دل به چهرهی تو آنقدر عادت کرده که حالا ترس دارم بدنم با خاک پاک هم از چنین عادت کردن آسیب ببیند.
اوحدی، گر آرزو داری که کام دل بریناگزیرت باشد از بار ملامت بردنی
هوش مصنوعی: اگر میخواهی به آرزوهایت برسی و دلخوشی را تجربه کنی، ناچار باید بار ناملایمات و انتقادها را به دوش بکشی.