غزل شمارهٔ ۸۶۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که اگر معشوق از حال او بی‌خبر است، باید صادقانه احساساتش را بیان کند. او منتظر است که معشوق به او نزدیک شود و در واقع ابراز می‌کند که در هر حالتی دوست دارد ارتباطی برقرار کند. شاعر به معشوق تاکید می‌کند که احساساتش را به زبان بیاورد و از او می‌خواهد که دروغ نگوید و واقعیت را عیان کند. همچنین، شاعر از درد و رنج عشق سخن می‌گوید و از معشوق درخواست می‌کند که بیش از این بر دل او نکوبد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که عشق و احساسات باید به وضوح بیان شوند و او به عنوان یک عاشق صادقانه خواهان روشن شدن این ارتباط است.
عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگویچاره ندانم که چیست؟ آنچه تو دانی بگوی
هوش مصنوعی: من عاشق توام و اگر از عشق من نظری داشته باشی، نمیدانم راهحلی برای این احساس پیدا کنم. پس هر چه تو میدانی، بگو.
منتظرم تا مگر پیش من آیی شبیگر بتوانی بیا ور نتوانی بگوی
هوش مصنوعی: منتظرم تا شاید شبی به پیش من بیایی. اگر میتوانی بیا و اگر نمیتوانی، لااقل بگو.
من به دلم یار تو، باز تو گر یار منهم به دلی کو نشان؟ ور به زبانی بگوی
هوش مصنوعی: دل من پر از عشق توست، حالا اگر تو هم عاشق من هستی، نشانی از این عشق کجاست؟ اگر نه، حداقل به زبان بگو.
دوش بر آن بوده‌ای تا بخوری خون منبی‌خبرم خون مخور، هر چه بر آنی بگوی
هوش مصنوعی: دیروز به آنجا رفته بودی و بی‌خبر از حال من، به خوردن خونم ادامه میدهی. اما هر چه هست، هر چه که هستی، بگو.
جان و دلی زین جهان دارم اگر زانکه تودر پی اینی ببر، بر سر آنی بگوی
هوش مصنوعی: من اگر جان و دلی دارم، به خاطر توست. اگر تو به دنبال چیزی هستی، آن را ببر و بر سر آن بگو.
چند بگویی: ترا من برسانم به کام؟آنچه پذیرفته‌ای چون برسانی بگوی
هوش مصنوعی: چند بار باید بگویی که میخواهم تو را به خواستهات برسانم؟ وقتی چیزی را قبول کردهای، وقتی به خواستهات رسیدی، فقط دربارهاش صحبت کن.
بیش مزن تیغ غم بر جگر اوحدیترک نه‌ای، ترک این سخت کمانی بگوی
هوش مصنوعی: بیش از این، غم را به دل اوحدی نزن، تو ترک نیستی که در برابر این سختی تحمل کنی، پس این دشواری را رها کن.