غزل شمارهٔ ۸۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و وصال معشوق می‌پردازد و از آرزو و longing خود برای بازگشت معشوق به سوی خود صحبت می‌کند. او از احساساتش مثل صبر، دل‌تنگی و ناامیدی می‌گوید و بیان می‌کند که حتی اگر کشته شود یا هجرانش به او آسیب بزند، باز هم دلش می‌خواهد معشوق به سراغش بیاید. شاعر از معشوق می‌خواهد که با کرم و رحمت خود به او بازگردد و زندگی‌اش را روشن کند، همان‌طور که هلالی که به ماه تبدیل می‌شود، دوباره در زندگی او نور افشانی کند.
چه شود کز سر رحمت به سرم باز آیی؟در وصلی بگشایی ز درم باز آیی؟
هوش مصنوعی: آیا ممکن است که به خاطر رحمتت دوباره بر سر من برگردی؟ آیا میتوانی در وصال و نزدیکی به من، در را برایم باز کنی و به سراغم بیایی؟
از برم صبر و قرار و دل و دانش بردینام اینها نبرم گر به برم باز آیی
هوش مصنوعی: تو با رفتنت همه چیزم را از من گرفتی؛ صبرم، آرامشم، قلبم و دانشی که داشتم. هرچند نام اینها را نمیبرم، ولی اگر دوباره به من برگردی، شاید دوباره بتوانم آنها را پیدا کنم.
چون ز هجر تو شوم کشته بیایی، دانمچه تفاوت کند ار زودترم باز آیی؟
هوش مصنوعی: وقتی که به خاطر دوری تو بمیرم و به عشق تو به زندگی برگردی، میدانم که زود برگشتنت هیچ فرقی نمیکند.
گر بدانم که کجایی؟ به سرت پیش آیمور بدانی که چه زارم؟ به سرم بازآیی
هوش مصنوعی: اگر بدانم کجایی، با شوق به سراغت میآیم؛ و اگر تو بدانی که چقدر بیتاب و ناراحت هستم، دوباره پیش من برمیگردی.
قوت آمدنم نیست به نزد تو مگرهم تو لطفی بکنی و به کرم باز آیی
هوش مصنوعی: من نمیتوانم به نزد تو بیایم مگر اینکه تو با محبت و سخاوت خود به من لطف کنی و به سوی من بازگردی.
اوحدی شد چو هلالی ز فراقت، چه شود؟گر درین هفته چو ماه از سفرم بازآیی
هوش مصنوعی: اوحدی به حالت هلالی درمیآید از جداییاش، چه می‌شود؟ اگر در این هفته تو مانند ماه از سفر به خانه برگردی.