غزل شمارهٔ ۸۸۲
هوش مصنوعی: غزلی از شاعر اوحدی مراغه‌ای درباره زیبایی و معشوق است. شاعر به وصف جذابیت و دلربایی معشوق می‌پردازد و با استفاده از تصاویری مانند گل، نسیم و زلف، احساسات عاشقانه‌اش را بیان می‌کند. او به تلخی و سختی عشق اشاره می‌کند و سختی‌هایی که از جانب معشوق متحمل می‌شود را ابراز می‌دارد. در این غزل، شاعر با زبانی شاعرانه و احساساتی عمیق، ویژگی‌های ظاهری و باطنی معشوق را توصیف می‌کند و از دلشکستگی ناشی از عشق سخن می‌گوید.
زهی! حسن ترا گل خاک کویینسیم عنبر از زلف تو بویی
هوش مصنوعی: عجب! زیبایی تو مانند گلی در خاک کوی توست و بوی خوش آن مانند عطر عنبر از پیچش موهای تو به مشام میرسد.
رخت بر سوسن و گل طعنه‌ها زدکه بود این ده زبانی، آن دو رویی
هوش مصنوعی: بازی با زیباییها و لطافتهای گل و سوسن نشاندهنده این است که در عشق و محبت، برخی افراد به دو رویی و نفاق دچار میشوند. در حقیقت، اگرچه ظاهری زیبا و دلنشین دارند، اما رفتارهای آنها حاکی از ناپایداری و ناپسند است. این تصویر، به نوعی انتقاد از افرادی است که در گفتگو و رفتارهایشان دوگانگی دارند.
نیامد در خم چوگان خوبیبه از سیب زنخدان تو گویی
هوش مصنوعی: در خم چوگان، هیچ چیزی بهتر از سیب گونه تو نیامده است.
سر زلفت ز بهر غارت دلپریشانست هر تاری به سویی
هوش مصنوعی: هر رشته موی تو برای دلتنگی و پریشانی دل من است و هر تار آن به سمتی کشیده می‌شود.
شدی جویای بالای تو گر سروتوانستی که بگذشتی ز جویی
هوش مصنوعی: اگر مانند سرو توانایی داشته باشی و از جریان زندگی عبور کنی، به زیبایی و مقام تو پی خواهی برد.
ز زلفت حلقه‌ای جستم، ندادیچه سختی می‌کنی با من به مویی؟
هوش مصنوعی: از موی تو حلقه‌ای درست کردم، اما تو چه سخت و دشوار با من رفتار می‌کنی، در حالی که تنها به یک تار موی تو نیاز دارم؟
دل سخت تو چون دید اوحدی گفت:بدین سنگم بباید زد سبویی
هوش مصنوعی: وقتی اوحدی دل سخت تو را دید، گفت: باید با این سنگ، گلی به دست آورد.