قصیدهٔ شمارهٔ ۲۵ - وله نورالله قبره
هوش مصنوعی: این شعر به بیان نکات اخلاقی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر به مسلمانان توصیه می‌کند که دل دیگران را نرنجانند و به مال و مقام دنیا دلبستگی نداشته باشند. همچنین بر لزوم کاشتن درخت خوبی‌ها در زندگی تأکید کرده و آنها را به تغییر حال و وضعیت خود به سمت بهتر شدن تشویق می‌کند. شاعر همچنین اشاره می‌کند که پیش از قضاوت درباره دیگران، باید به عیوب و نواقص خود توجه کنیم و در نهایت یادآوری می‌کند که همگان ممکن است روزی دچار مشکلات شوند و معانی عمیق‌تری از زندگی را درک کنند.
مسلمانان، سلامت به، چو بتوانید، من گفتمدل بیچارگان از خود مرنجانید، من گفتم
هوش مصنوعی: ای مسلمانان، اگر میتوانید، در آرامش زندگی کنید و نگذارید دلهای بیچاره و زحمتکش دچار رنج شوند. من این را به شما میگویم.
به مال و جاه چندینی نباید غره گردیدنز گرد این و آن دامن برافشانید، من گفتم
هوش مصنوعی: انسان نباید به مال و مقام خود مغرور شود و باید از خودخواهی و به دنبال جلب توجه دیگران بودن دوری کند.
درین بستان، که دل بستید، اگرتان دسترس باشدبرای خود درخت نیک بنشانید، من گفتم
هوش مصنوعی: در این باغی که به آن دل بستید، اگر برایتان امکان دارد، برای خود درختی خوب بکارید، این طور گفتم.
به گردد حال ازین سامان که می‌بینید و این آیینشما هم حال‌ها برخود بگردانید، من گفتم
هوش مصنوعی: حال و وضعی که اکنون می‌بینید و قوانینی که دارید، ممکن است تغییر کند. من این را به شما میگویم که همواره باید خود را با تغییرات وفق دهید.
پی نام کسان رفتن به عیب انصاف چون باشد؟نخستین نامهٔ خود را فرو خوانید، من گفتم
هوش مصنوعی: پی نام دیگران رفتن و عیبجویی کردن، چگونه میتواند عادلانه باشد؟ ابتدا نامهٔ خود را بخوانید، من این را بیان کردم.
دل درماندگان خستن، خطا باشد، که هم در پیشما نیز این چنین یک روز درمانید، من گفتم
هوش مصنوعی: دلهای ناامید و خسته، گرفتار خطا هستند، زیرا روزی به دنبال شما خواهند آمد و آن زمان هم به این حال مبتلا خواهند شد. من این را گفتم.
حدیث اوحدی این بود و تدبیری که می‌داندتمامست این قدر، باقی شما دانید، من گفتم
هوش مصنوعی: اوحدی با این بیان میخواهد بگوید که دانستههای او کافی است و آنچه بیش از این نیاز است، به دیگران مربوط میشود. او مطمئن است که اطلاعاتش کامل است و دیگران خود باید آگاهی پیدا کنند.