بخش ۸ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده عشق و ارادت عمیق شاعر به معشوق است. شاعر از معشوقش توقع دارد که به حال او توجه کند، چرا که در عذاب و سردرگمی به سر می‌برد. با وجود اینکه او را به عنوان عزیز و گرانبها می‌شناسد، احساس می‌کند که در چشم دیگران و در واقعیت، بی‌ارزش است. شاعر به معشوقش می‌گوید که از عشق او هرگز بیزار نخواهد شد و با وجود درد و رنجی که از این عشق می‌کشد، همچنان به او وابسته است. شاعر خود را به عنوان بیمار عشق معرفی می‌کند و از معشوق می‌خواهد که او را درک کند و به حالش توجه کند.
عنایت‌ها توقع دارم از توکه هم آشفته و هم زارم از تو
هوش مصنوعی: من از تو انتظار دارم که به من توجه کنی، چرا که هم در حال آشفتگی هستم و هم به خاطر تو ناراحتم.
عزیزی پیش من چون جان اگر چهبه چشم خلق گیتی خوارم از تو
هوش مصنوعی: عزیزی که نزد من مانند جانم است، هرچند در نظر مردم دنیا بی ارزش به نظر میآیم.
ز کار من مشو غافل، که عمریستکه من سرگشته و بی‌کارم از تو
هوش مصنوعی: به من توجه کن، زیرا که مدت زیادی است که من به خاطر تو سردرگم و بیهدف هستم.
نخواهم گشتن از عشق تو بیزاربهل، تا میرسد آزارم از تو
هوش مصنوعی: نمیخواهم از عشق تو دور شوم، هرچند که گاهی آزارم میدهی.
طبیب من تویی، مشکل توانمکه درد خویش پنهان دارم از تو
هوش مصنوعی: تو پزشک من هستی و نمیتوانم درد و مشکل خود را از تو پنهان کنم.
مرا گر باز پرسی جای آنستکه مدتهاست تا بیمارم از تو
هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی، باید بگویم که مدتی طولانی است که به خاطر تو بیمار هستم و دردی دارم.
اگر در دامن افتد خونم از چشمو گر در دیده آید خارم از تو
هوش مصنوعی: اگر خونم بر روی زمین بریزد یا خار در چشمم برود، همه اینها به خاطر توست.