بخش ۹ - مثنوی
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از عشق و وابستگی عمیق خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که برای زنده ماندن، بنده عشق محبوبش خواهد بود و حتی در مرگ نیز خواهان خدمت به اوست. شاعر همچنین به امیدی اشاره می‌کند که دارد و از محبوب می‌خواهد که آن امید را در دلش زنده نگه دارد.
غلامی میکنم تا زنده باشمبمیرم، همچنانت بنده باشم
هوش مصنوعی: من برای این که زنده بمانم و جان داشته باشم، در خدمت تو هستم و همچنان به تو وابسته و بنده باقی میمانم.
مرا دم بعد ازین امیدواریروان گردان، به امیدی که داری
هوش مصنوعی: پس از این، جانم را به امیدی که در دل داری، تسکین ببخش.