بخش ۲۶ - حکایت
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ گدایان و رابطهٔ آن‌ها با سلطنت و عشق است. گدا با شهزاده‌ای هم‌صحبت می‌شود و می‌گوید که باید مسئولیت کارهای خود را بپذیرد. او به این نکته اشاره می‌کند که برای دستیابی به ثروت و خوشبختی، گدایان باید صبر و تحمل زیادی داشته باشند و با توجه به توانایی‌های خود تلاش کنند. همچنین بیان می‌کند که عشق مهم‌تر از مقام و دارایی است و بهتر است که انسان‌ها به عشق و احساسات خود اهمیت دهند، بدون اینکه به مقام و ثروت دیگران فکر کنند.
گدایی گشت با شهزاده‌ای جفتبدان جرمش چو میکشتند، میگفت
هوش مصنوعی: یک گدای نیکوسرشت با یک شاهزاده همراه شد. به خاطر جرمی که دچارش شده بودند، وقتی او را مورد مجازات قرار میدادند، میگفت...
به دست خود سزای خویش دیدمکه: پا پیش از گلیم خود کشیدم
هوش مصنوعی: متوجه شدم که عواقب کارهایم را به خاطر عمل نادرست خود دیدم؛ زیرا پیش از آنکه ظرفیت و تواناییام را بسنجید، اقدام کردم.
هر آن مفلس که باشد طالب گنجتحمل بایدش کردن بسی رنج
هوش مصنوعی: هر کسی که به دنبال ثروت و موفقیت است، باید برای رسیدن به هدفش سختیهای زیادی را تحمل کند.
سزای خویش باید یار جستنبه قدر قوت خود بار جستن
هوش مصنوعی: انسان باید به اندازه توانایی و قدرت خود تلاش کند و مسئولیتهایش را بپذیرد.
چوحسن و پادشاهی یار باشندطلب‌گاران مفلس خوار باشند
هوش مصنوعی: اگر حسن و پادشاهی دوست باشند، دنبالکنندگان و خواستههایشان بیچیز و بیارزش خواهند بود.
گدا، آن به، که سلطان را نداندولیکن عاشق این معنی چه داند؟
هوش مصنوعی: شخص فقیر بهتر است که سلطانی را نشناسد، اما عاشقان این موضوع را درک نمیکنند.
بر عاشق چه سلطان و چه درویش؟تو عاشق باش و از سلطان میندیش
هوش مصنوعی: عاشق بودن به مقام و جایگاه اهمیتی نمیدهد. مهم این است که خودت عاشق باشی و به فکر مقام و جایگاه دیگران نباشی.