بخش ۲۷ - تمای سخن
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به فکر و احساسات یک ماه عاشق می‌پردازد که در حال فکر کردن به معشوقه‌اش است. او از نگرانی و رنج ناشی از دوری از معشوق می‌گوید و این که وقتی در کیسه‌اش تنها کمی پول (سیم) دیده، به فکر دوری و هجران افتاده است. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که هر نامه‌ای که نوشته می‌شود، ابتدا با تلخی همراه است، حتی اگر بعداً به شکری شیرین تبدیل شود.
دل آن ماه نیز این فکر میکردکزان عاشق به خواری ذکر میکرد
هوش مصنوعی: دل آن ماه هم به این فکر میکرد که آن عاشق در عذاب و غم، نام او را به زشتی یاد می‌کند.
چو اندر کیسه اندک دید سیمشبه سنگ انداز هجران کرد بیمش
هوش مصنوعی: زمانی که در کیسه‌اش مقداری کم نقره دید، به خاطر ترس از جدایی، آن را به سنگ پرتاب کرد.
بگفت این نامه را تا: نقش بستندنخستین زهر در شکر شکستند
هوش مصنوعی: از آنجا که زهر نخستین به شکر آغشته شد، نشاندهنده این است که مشکلات و تلخیها ابتدا ایجاد میشوند و سپس در چیزهای شیرین و مطلوب اثر خود را میگذارند.