بخش ۴۴ - مثنوی
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و دوری از معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که نمی‌خواهد با معشوق به هم بپیوندد، بلکه بهتر است کنار نشسته و با هجران خود کنار بیاید. اگرچه او نمی‌خواهد در کنار معشوق باشد، اما از سوی دیگر، معشوق به گریه و زاری ادامه می‌دهد.
نخواهی گشت با وصلم هم آوازکناری گیر و با هجران همی ساز
هوش مصنوعی: اگر نمیخواهی با من به وصال برسی، پس باید کنارت بنشینم و با اندوه جدایی کنار بیایی.
نخواهم در تو پیوستن بیاریتو خواهی گریه میکن، خواه زاری
هوش مصنوعی: من نمیخواهم به تو نزدیک شوم، زیرا تو باعث شیون و گریهام خواهی شد، چه به خاطر عشق و چه به خاطر درد و غم.