تناجی
اوحدی مراغه‌ای

رباعی شمارهٔ ۲

گر آدمیی دور شو از دمدمه‌هاور گرگ نه‌ای مگر و گرد رمه‌ها
تا کی ز برای جستن آب رخی؟از گردن خود فرو نه این مظلمه‌ها