رباعی شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از انتظار و امید دیدار محبوب سخن میگوید. او شب را به یاد شب گذشته و حالتی که محبوب در دلش داشته، توصیف میکند و آرزو دارد که امشب بتواند محبوبش را در آغوش بگیرد.
هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
هوش مصنوعی: ما به امید تو هستیم، مانند دیشب که برای آمدنت با دلمان و حواسمان گره خورده بود.
زان گونه که دوش در دلم بودی تویارب! که ببینمت در آغوش امشب
هوش مصنوعی: خدایا، همانطور که دیشب در دل من بودی، دوست دارم امروز شب تو را در آغوش بگیرم.