رباعی شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار از عشق و شوق به معشوق سخن می‌گوید. دل او به سمت لب‌های معشوق کشیده شده و از تنگی و فاصله رنج می‌برد. او اشاره می‌کند که زیبایی خال معشوق دل او را می‌شکند و این ضربه‌های عاطفی باعث ریختن خون دلش می‌شود. در مجموع، این ابیات حاکی از درد و شوق شدید عاشقانه هستند.
ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
هوش مصنوعی: دل من به سمت لب‌های تو باریک و تنگ شده است، از اینرو دل احساس محدودی می‌کند که ناشی از خصوصیات خود لب‌های توست.
چون خال تو آخر دل ما چند خورد؟خون دل خویشتن ز پهلوی لبت
هوش مصنوعی: چقدر در دل ما تاثیر گذاشتی و چه قدر ما را رنجاندی؟ در حالی که خودت با لبان زیبایت، زخمی در دل ما ایجاد کردی.