رباعی شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: شاعر درباره شمعی سخن می‌گوید که با وجود درد و رنج خود، برای شادی و دل‌خوشی دیگران می‌سوزد. شمع از جان خود می‌گذرد و با لبخندی بر روی آتش غم می‌سوزد، همان‌طور که فرهاد برای عشقش سوزانده می‌شد. در نهایت، شاعر خود را بنده‌ای می‌داند که برای دل مردم حاضر است قربانی شود.
شمع از سر خود گذشت و آزاد بسوختبر آتش غم خنده‌زنان شاد بسوخت
هوش مصنوعی: شمع از خود گذشته و برای دیگران می‌سوزد، در حالی که با وجود غم و درد، همچنان با لبخند و شادی می‌سوزد.
من بندهٔ شمعم، که ز بهر دل خلقببرید ز شیرین و چو فرهاد بسوخت
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که برای خوشنودی دیگران، خود را میسوزانم و در این راه، از شیرینی و لذتی که دارم، چشمپوشی میکنم.