رباعی شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از غم و اندوهی که دچارش شده صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلدارش در زمان ناراحتی او کناری نشسته و از او حمایت نکرده است. شاعر به خود می‌گوید شاید این کم توجهی به خاطر سختی دلدارش باشد، اما وقتی به اطرافش نگاه می‌کند، احساس می‌کند که این درد و بدبختی همگانی است.
دلدار مرا در غم و اندوه بکاستیک روز برم به مهر ننشست و نخاست
هوش مصنوعی: محبوبم در روزهای غم و اندوه، یک روز به خاطر محبتش از من دور شد و به من توجهی نکرد.
گفتنم: مگر این عیب ز دل سختی اوست؟چون میبینم جمله ز بدبختی ماست
هوش مصنوعی: میگویم: آیا این مشکل به خاطر سخت دلی اوست؟ چرا که وقتی میبینم، میفهمم که همه چیز ناشی از بدبختی ماست.