رباعی شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد. شاعر قد او را به درخت سرو، و زلفش را به رسن تشبیه کرده که دل او را به خود مشغول کرده است. دل شاعر از زمانی که این معشوق را دیده، تمایل به گناه پیدا کرده، زیرا زلفش مانند رسن و قدش مانند درختی بلند است.
قدش به درخت سرو می‌ماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
هوش مصنوعی: قد او به درخت سرو می‌ماند و زلفهایش به ریسمانی شبیه است که دل ما را به او وابسته کرده است.
دل میل گنه دارد از آن روز که دیدکو را رسن از زلف و درخت از بالاست
هوش مصنوعی: دل از آن روز میل به خطا پیدا کرد که به یک شیوایی و زیبایی خاصی را دید؛ مانند اینکه رسن از زلف آویزان شده و درخت در بلندی قرار گرفته است.