رباعی شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نکته‌ای فلسفی اشاره دارد: اینکه هر چیزی که دیده و شنیده می‌شود در واقع هیچ‌است. همچنین به گذر عمر اشاره می‌کند و می‌گوید تلاش‌های انسان نیز در پایان نتیجه‌ای ندارد و در نهایت همه چیز بی‌معناست. این اشعار به نوعی حس پوچی را بیان می‌کنند.
اوحد، دیدی که هرچه دیدی هیچست؟وین هم که بگفتی و شنیدی هیچست؟
هوش مصنوعی: اوحد، آیا متوجه شدی که آنچه میبینی هیچ ارزشی ندارد؟ و اینکه حتی حرفهایی که زدی و شنیدی هم بی‌معناست؟
عمری به سر خویش دویدی هیچستوین هم که به کنجی بخزیدی هیچست؟
هوش مصنوعی: عمر خود را در تلاش و دویدن گذراندهای و در نهایت به هیچ نرسیدهای، و حتی اگر به گوشهای بروی و آرامش اختیار کنی، باز هم نتیجه‌ای نخواهی داشت.