رباعی شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به احساسات درونی خود اشاره دارد. او می‌گوید که آتش و تپش درونش او را بسیار آزار می‌دهد و دود ناشی از این آتش، دل او را خسته کرده است. با وجود تمام این ناراحتی‌ها، وقتی در کنار معشوقش قرار می‌گیرد، احساس آرامش و سردی مانند آب به او دست می‌دهد. یعنی عشق معشوقش تمامی دردها و آتش درونش را مرفوع می‌کند.
آتش تپش از جان به تابم بردستدود از دل خستهٔ خرابم بر دست
هوش مصنوعی: آتش درونم به شدت میتازد و درد و رنجی که دارم، همچون دودی از دل خستهام به بیرون میآید.
با این همه دود و آتش اندر دل و جانپیش تو چنانست که آبم بردست
هوش مصنوعی: با وجود تمام دردها و مشکلاتی که در دل و جانم دارم، وقتی پیش تو هستم احساس میکنم که به آرامش رسیدهام.