رباعی شمارهٔ ۴۸
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی به بی‌ارزشی و پوچی ظواهر دنیوی اشاره دارد. شاعر با استعاره‌هایی همچون "ماه"، "ماهی"، "شاهی" و "کوس الهی"، به این نکته می‌پردازد که همه‌ی این چیزها در نهایت هیچ هستند و نمی‌توانند به عمق معنا دست یابند. در واقع، او به بی‌اساسی و زودگذر بودن شهرت، قدرت و صداهای دنیوی اشاره می‌کند.
ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که در برابر زیبایی و شکوه تو، حتی ماه و دریا هم اهمیت چندانی ندارند و مقامهای بزرگ مانند سلطنت و ثروت نیز در مقابل تو هیچ ارزش و معنایی ندارند.
آن دمدمه و غلغل و آوازه و بانگبا طنطنهٔ کوس الهی همه هیچ
هوش مصنوعی: آن سر و صدا و هیاهو و آواز و نوا و طنین دلنشین ساز الهی، همه هیچ و پوچ است.