رباعی شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: این شعر به تصویر درد و سختی می‌پردازد که به آسمان فرستاده می‌شود. شاعر به نوعی از خواننده می‌خواهد که برای کمک و همدلی به این درد برسد و در واقع تأکید می‌کند که در غیر این صورت، بدبختی و سختی‌ها بی‌معنا هستند و او را به پایین می‌آورد. در نهایت، این شعر به نوعی ابراز نیاز برای کمک و هم‌دردی دارد.
شد درد بر پای فلک فرسایتتا عرضه کند سختی خود بر رایت
هوش مصنوعی: درد و محنت بر دوش آسمان سنگینی می‌کند تا بتواند شدت مشکلاتش را به نمایش بگذارد.
دارد طمع آنکه بگیری دستشورنه چه سگست او که بگیرد پایت؟
هوش مصنوعی: کسی که به تو نزدیک می‌شود و به کمک تو امید دارد، به این خاطر است که شاید بتواند از تو بهرهای ببرد. در غیر این صورت، او ارزش و مقامی ندارد که بخواهد در زندگیات تاثیر بگذارد.