رباعی شمارهٔ ۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق می‌خواهد که به خاطر پیوستنش به او شرمسار نشود و او را در حال هجر و دوری بیدار نکند. شاعر بیان می‌کند که جانش را فدای معشوق خواهد کرد و نمی‌خواهد که معشوق او را بی‌ارزش و خوار بداند. این ابیات حاکی از عشق عمیق و احساسات رقیق شاعر نسبت به معشوق است.
ای ماه، ز پیوستن من عار مدارپیوسته مرا به هجر بیدار مدار
هوش مصنوعی: ای ماه، از پیوند من خجالت نکش و همیشه مرا بیدار و در فکر جدایی نگذار.
بر من، که فدای تو کنم جان عزیزخواری مپسند و این سخن خوار مدار
هوش مصنوعی: بر من، اینگونه نباش که زحمت و فداکاری من را بیاهمیت بدانی و به حرفهایم کمارزش ننگری.