رباعی شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس شکست و تحقیر سخن می‌گوید. او به نوعی به دشمن خود اشاره می‌کند که در نهایت به موفقیت رسیده و بزرگ شده، در حالی که خودش خرد و کوچک شده است. همچنین به عشق و دردی که به خاطر آن می‌کشد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که عشق او به محبوبش باعث رنجش و صدمه روحی برایش شده است.
دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
هوش مصنوعی: دشمن با توجه به ارتباطی که با من داشت، در نهایت به مقام و جایگاه بزرگی رسید، اما من به خاطر او کوچک و ناچیز شدم.
آورد به جان لب ترا از بوسهدندان به رخت تیز فرو برد آخر
هوش مصنوعی: لب تو را با بوسهای به جان خود میچسبانم و دندانهایم را به نرمی بر روی صورتت میگذارم.