رباعی شمارهٔ ۱۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف غمی عمیق و دلشکستگی می‌پردازد. او از ماهی که در آتش می‌سوزد و دلی پر درد دارد صحبت می‌کند و از آسمان (فلک) که با او همدردی کرده و می‌گرید. همچنین اشاره می‌شود به مویی که از دست شانه رفته است و گردون (یعنی سرنوشت یا دنیا) بر آن سنگینی کرده و نشان از شکست و تلخی دارد. شعر به خوبی احساسات عمیق و غمناک را منتقل می‌کند.
ماهی، که بسوخت زهره چنگش بر سربگریست فلک با دل تنگش بر سر
هوش مصنوعی: ماهی که از شدت ناراحتی و دردش، چنگش را به سر میکشد، آسمان هم با دل خود پریشان بر سرش می‌گرید.
مویی که ز دست شانه در هم رفتیگردون به غلط نهاد سنگش بر سر
هوش مصنوعی: موهایی که به خاطر شانه کردن در هم پیچیده شدهاند، ای گردون، چرا سنگ را بر سرشان گذاشتی؟