رباعی شمارهٔ ۱۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به دلِ غمگین و آشفته دلداری می‌دهد. شاعر از دل می‌خواهد که از غم و اندوه کم کند و بار سنگین احساس شکست را کنار بگذارد. او به دل یادآوری می‌کند که بالاتر از همه، خداوندی است که نباید او را نادیده گرفت و به پرستش بی‌مورد افکار و احساسات منفی ادامه داد.
کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دلوین بار بیفگن که شکستی، ای دل
هوش مصنوعی: ای دل، اندوه و نالهات را کم کن و از شوق و خوشحالی لبریز باش؛ این بار سنگین را رها کن، زیرا دلت شکسته است.
آخر نه خدای تست؟ چندین او رانادیده چرا همی پرستی؟ ای دل
هوش مصنوعی: آیا تو خدای خود را نمیشناسی؟ چرا او را نادیده میگیری و به چیزهای بیارزش دیگر عبادت میکنی؟ ای دل!