رباعی شمارهٔ ۱۵۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره دارد و شاعر از دل و جان خود می‌گوید که باید به او تقدیم کند. او از معشوق می‌خواهد که با محبت و توجهش به او، درد دلش را تسکین دهد و احساساتش را برون ریزد. به نوعی، این شعر بیانگر عشق عمیق و longing (خواستن) شاعر به معشوقش است.
ای تن، دل خود به روی چون ماهش دهجانی داری، به لعل دلخواهش ده
هوش مصنوعی: ای جان، وجود خود را مانند ماه به او هدیه کن، تو جانی داری؛ بنابراین، دل خود را به لعل دلخواهش تقدیم کن.
خون جگرم برون شود، می‌خواهیای دیده، تو مردمی کن و راهش ده
هوش مصنوعی: درد و رنج من به حدی است که جانم به لب رسیده، تو ای چشم، اگر میخواهی به من کمک کنی، باید این مشکل را حل کنی و راهی برای آرامش من پیدا کنی.