رباعی شمارهٔ ۱۵۹
هوش مصنوعی: این ابیات به توصیف چرخ فلک و تقدیر می‌پردازند. شاعر از چرخ زمان سخن می‌گوید که با نیرنگ‌های خود، زندگی انسان‌ها را به ستم به سرانجام می‌برد. ابتدا انسان‌ها در زیبایی و ناز پرورش می‌یابند، اما سرانجام با ناامیدی و غم از جهان رخت برمی‌بندند. به عبارتی، زندگی پر از لذت در نهایت به زحمت‌های فراوان و جدایی از دنیا ختم می‌شود.
ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
هوش مصنوعی: ای چرخ زمان، که با گرمی محبتت، دنیای ما را در زیر آسمان به شدت سرنوشت و تقدیر میکشی، بسیاری از زندگیها را به ناگاه به سرانجام میرسانی.
پرورده به صد ناز جهانت اولو آخر ز جهان به صد دریغت برده
هوش مصنوعی: به خاطر ناز و نعمتهای زیادی که در دنیا تجربه کردهای، در نهایت دنیا خیلی زود از تو خواهد رفت و احساس حسرت به دل خواهد گذاشت.