بخش ۳۴ - غزل
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عشق و ناکامی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که در برابر غم و درد روزگار، هیچ بهره‌ای از عشق نخواهد برد و به مانند عود در آتش غم می‌سوزد. او هشدار می‌دهد که عشق نیاز به پاکسازی و رهایی از خود دارد و اگر کسی در مسیر عشق گام بردارد، باید از خود گذشتگی کند. در نهایت، او به معشوق می‌گوید که با وجود اشک و ناله‌های بی‌پایان، هیچ کامی از وصال او نخواهد برد و باید از این آرزو دوری کنند.
حقا که نیابی از لبم کامضایع چه کنی درین غم ایام
هوش مصنوعی: واقعاً که نمیتوانی از لبانم چیزی بدست آوری، حالا چه کار میکنی در این غم روزگار؟
چون عود وجود خویشتن رادر مجمر غم چه سوزی ای خام
هوش مصنوعی: وقتی وجود خود را مانند عود در آتش غم میسوزانی، بیخبر از این که چه درد و رنجی را به خود تحمیل میکنی، ای سادهدل.
در طرۀ من مپیچ چون بادکاشفته‌ترت کند سرانجام
هوش مصنوعی: موهایم را نپیچان، زیرا این کار در نهایت تو را بیشتر دلسرد و آشفته میکند.
ترک سر خویش بایدت کردگر در ره عشق می‌نهی گام
هوش مصنوعی: اگر در راه عشق قدم میگذاری، باید از تمام خودخواهیها و خواستههای خود دست برداری و از سر خود بگذری.
همچون تو مرا بسی است عاشقافتاده به پای خویش در دام
هوش مصنوعی: مانند تو، افرادی بسیاری در عشق به دام افتاده و به پای خود خاضع و خاشع هستند.
گر ناله کنی ز شام تا صبحور گریه کنی ز صبح تا شام
هوش مصنوعی: اگر از غم و درد خود بهطور مداوم ناله کنی تا صبح یا اگر از صبح تا شب بگویی و بگریی، اثر آن نمیتواند حال تو را تغییر دهد.
کامی ز وصال من نبینیزین کام طمع ببر به ناکام
هوش مصنوعی: از پیوند و وصل من هرگز کام نخواهی یافت، پس از این کامها هیچ امیدی نداشته باش، که به ناامیدی میرسی.