رباعی شمارهٔ ۵
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به احساسی اشاره دارد که هنگام در آغوش گرفتن معشوق به او دست زده است و در ذهنش فکر کرده که در این آغوش چیزی وجود دارد. اما وقتی متوجه می‌شود که عشق و ارتباط واقعی میان آنها وجود ندارد، دچار سردرگمی می‌شود و نمی‌داند باید در این ارتباط چه قدمی بردارد. این شعر به عمق احساسات و نااطمینانی در روابط عاشقانه پرداخته است.
من با کمر تو در میان کردم دستپنداشتمش که در میان چیزی هست
هوش مصنوعی: من به کمر تو دست زدم و فکر کردم که چیزی در میانش وجود دارد.
پیداست از آن میان چو بربست کمرتا من ز کمر چه طرْف خواهم بربست
هوش مصنوعی: از آنجا که کمر را محکم بستهاند، مشخص است که من به کمر چه نوع تکیهگاه یا حمایتی نیاز دارم.