رباعی شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وفا و محبت اشاره می‌کند که ابتدا به او بهره‌مند شده است. اما بعد از آن، به حالتی مبتلا می‌شود که دچار غم و جفا می‌گردد. او با چشمانی پر از اشک و دلی پر از آتش، نهایتاً خود را در مسیر محبوبش، مانند خاکی می‌بیند که به باد سپرده شده است.
اوّل به وفا میِ وصالم دردادچون مست شدم جام جفا را سرداد
هوش مصنوعی: نخست مرا با وفا به وصال رساند و زمانی که مست شدم، جامی از جفا به من داد.
پر آب دو دیده و پر از آتش، دلخاک ره او شدم به بادم برداد
هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک و دل در آتش است، من به خاطر او به بیهویتی و نابودی دچار شدم.