قطعه شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این شعر به این نکته اشاره دارد که صرف وجود مکان‌های علمی و فرهنگی مانند مدرسه یا قاضی‌خانه‌ها، وقتی که دل و چشم افراد بینا و آگاه نباشد، فاقد ارزش واقعی است. به عبارت دیگر، علم و فضل باید در دل و ذهن افراد وجود داشته باشد تا به حقیقت و معنای واقعی خود برسد.
سرای مدرسه و بحثِ عِلم و طاق و رَواقچه سود، چون دلِ دانا و چشمِ بینا نیست؟
هوش مصنوعی: مدرسه و محیط علمی و بحث و گفتگو درباره علم چه فایدهای دارد، وقتی دل آدمهای دانا و چشمهای بینای واقعی وجود ندارد؟
سرای قاضی یزد اَرچه منبعِ فضل استخلاف نیست که عِلمِ نظر در آن‌جا نیست
هوش مصنوعی: خانه قاضی یزد اگرچه منبعی از دانش و فضیلت است، ولی در آن‌جا خبری از علم و تفکر عمیق نیست.