قطعه شمارهٔ ۱۳ - ماده تاریخ وفات (امیذ جود)
هوش مصنوعی: این شعر درباره عظمت و مقام بزرگ یک شخصیت است که حتی آسمان به خاطرش سجده کرده است. او با وجود بزرگی‌اش به زمین می‌رود و در نیمه ماه ذی قعد، از دنیا می‌رود. بعد از وفات او، دیگران امیدی به بخشش و نعمت ندارند و نام سال وفاتش به معنای امید و بخشش تبدیل می‌شود.
اعظم قوام دولت و دین آنکه بر درشاز بهر خاکبوس نمودی فلک سجود
هوش مصنوعی: بزرگی و استحکام حکومت و دین به این است که آسمان برای او سجده کند و در برابر درگاه او خاک بیفتد.
با آن وجود و آن عظمت زیر خاک رفتدر نصف ماه ذی‌قعد از عرصهٔ وجود
هوش مصنوعی: او با آن همه بزرگی و شکوه، در روز نیمهٔ ماه ذی‌قعد، به زیر خاک رفت و از این دنیا ناپدید شد.
تا کس امید جود ندارد دگر ز کسآمد حروف سال وفاتش امیذ جود
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که وقتی هیچکس امیدی به بخشش و سخاوت ندارد، دیگر نمیتوان از کسی انتظار داشت. اشاره به این دارد که در روزگار وفات کسی، حرفها و نشانهها به ما یادآوری میکنند که دیگر از او جود و بخشش نمیتوان دید.