قطعه شمارهٔ ۱۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی اهمیت وفا و بخشش است. شاعر به ما می‌آموزد که باید در برابر ظلم و بی‌رحمی دیگران، با بزرگواری و بخشندگی پاسخ دهیم. او به طور خاص اشاره می‌کند که مانند درختی که سایه می‌دهد و هرگز از کسی کینه به دل نمی‌گیرد، ما نیز باید فراموش کنیم که دیگران چه بر سر ما آورده‌اند و به جای انتقام، خوبی و نیک‌خواهی را سرلوحه کار خود قرار دهیم.
بر تو خوانم، زِ دفترِ اخلاقآیتی در وفا و در بخشش
هوش مصنوعی: من از کتاب آداب و رفتار، نشانهای از وفا و بخشش را برای تو میخوانم.
هرکه بِخْراشَدَت جگر به جفاهم‌چو کانِ کریم، زَر بخشش
هوش مصنوعی: هر کسی که با جفا و رفتار ناپسند تو را آسیب بزند، مانند معدن با ارزشی است که میتواند طلا و زیورآلات ببخشد.
کم مباش از درختِ سایه‌فکنهرکه سَنگَت زَنَد، ثمر بخشش
هوش مصنوعی: اگر درختی سایهافکن باشی، هر کسی که به تو سنگی پرتاب کند، میوهات را می‌دهد.
از صدف یاددار، نکته‌ی حِلمهرکه بُرَّد سَرَت، گُهَر بخشش
هوش مصنوعی: از صدف، یادآوری کن که هر که بر تو تسلط پیدا کند، میتواند جواهری از بخشش را به دست آورد.