قطعه شمارهٔ ۲۵
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به صفات عالی و بی‌نظیر معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که جوهر او از حرص و آز پاک است. همچنین معشوق را از زرق و ریای دنیا مبرا می‌داند. شاعر در ادامه تأکید می‌کند که در بزرگی و عظمت، شایسته نیست که مقام و تشریفات را از فرشته‌ای بگیرد و به دیوان و موجودات پست واگذارد.
ای معرا اصل عالی جوهرت از حرص و آزوی مبرا ذات میمون اخترت از زرق و ریو
هوش مصنوعی: ای معشوق من، اصل و ریشهی زیبا و باارزش تو از هر گونه حرص و طمع خالی است. ذات تو که به خوشبختی و نیکی مشهور است، از زرق و برق و فریبندگی دور است.
در بزرگی کی روا باشد که تشریفات رااز فرشته بازگیری آنگهی بخشی به دیو
هوش مصنوعی: در عظمت و بزرگی، نشاید که مقام و احترام را از فرشتگان بگیری و آن را به دیوان بخشیدی.