قطعه شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره لذایذ زندگی و مهمانی است. شاعر به ساقی (آورنده‌ی شراب) می‌گوید که پیمانه را پر کند، چرا که در این مجلس، آرزوها برآورده می‌شود و رازها حفظ می‌گردد. به جنتی اشاره می‌کند که در آن عیش و نوش است و گناهی نوشته نمی‌شود. دوستداران و حریفان خوب در کنار هم هستند و فضایی از شادی و رقص وجود دارد. شاعر تشویق می‌کند که از لذت‌ها بهره‌مند شوند، زیرا این لحظات بهتر از هر چیزی است و از ساقی می‌خواهد که ساغر بیشتری بیاورد.
ساقیا پیمانه پر کن زانکه صاحب مجلستآرزو می‌بخشد و اسرار می‌دارد نگاه
هوش مصنوعی: ای ساقی، جام را پر کن چون صاحب این مجلس آرزوها را به ما میدهد و رازها را پنهان نگاه می‌دارد.
جنّت نقد است اینجا عیش و عشرت تازه کنزانکه در جنّت خدا بر بنده ننویسد گناه
هوش مصنوعی: این دنیا مانند بهشت است، لذا از زندگی و لذتهای آن بهره‌مند شو؛ زیرا در بهشت واقعی، خداوند بر بندگان خطای آنها را نمینویسد.
دوستداران دوستکامند و حریفان باادبپیشکاران نیکنام و صف‌نشینان نیکخواه
هوش مصنوعی: دوستداران، افرادی هستند که به خاطر محبت و دوستی با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند و به دنبال نزدیکتر شدن به هم هستند. حریفان هم با مهربانی و ادب با یکدیگر رفتار میکنند و در کنار هم قرار میگیرند. پیشکاران نیکنام، کسانی هستند که در خدمت دیگران هستند و نام نیکی دارند، در حالی که صف‌نشینان نیکخواه، افرادی هستند که در تلاشند تا به یکدیگر کمک کنند و خیرخواه همدیگر باشند.
ساز چنگ، آهنگِ عشرت، صحن مجلس، جایِ رقصخالِ جانان، دانهٔ دل، زلفِ ساقی، دام راه
هوش مصنوعی: ساز چنگ خوشنوا در حال نواختن آهنگی شاد است، در این مجلس فضایی برای رقص وجود دارد. در کنار محبوب، دانهای از دل و زلفهای ساقی به عنوان دامهایی در مسیر لذت و شادابی قرار دارند.
دور از این بهتر نباشد ساقیا عشرت گزینحال از این خوشتر نباشد حافظا ساغر بخواه
هوش مصنوعی: ای ساقی، دور از این خوشیها و لذت‌ها بهتر نیست، حال که این حال خوش را داریم، پس بهتر است ساغر را بیاوری و از این لحظات بیشتر بهره‌مند شویم.