غزل شمارهٔ ۱۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از آتش دل و غم ناشی از دوری محبوب سخن می‌گوید. او احساسات سوزان خود را توصیف می‌کند و می‌گوید که علاقه‌اش به محبوبش همانند آتش است که همه چیز را می‌سوزاند. او احساس می‌کند که زهد و عقلش در دنیای عشق و میخانه به آتش درآمده‌اند و از شکست توبه و غم دل می‌نالد. در نهایت، شاعر از دوستش می‌خواهد که افسانه را رها کرده و لحظه‌ای با هم می‌نوشند، چرا که شب را به انتظار نشسته‌اند و شمع بر اثر این افسانه سوزانده شده است.