غزل شمارهٔ ۳۱

شاعر در این غزل، نشانی شب قدری را که اهل خلوت و عبادت در پی آن می‌گردند، می‌دهد. زیبایی یار او چنان است که هزاران عاشق را اسیر یک گوشه از زیبایی خود کرده و خورشید هر روز و تشنه در آسمان می‌گردد تا قطره‌ای از شبنم نشسته بر چهره یار را بچشد. شاعر خود را کنار سلیمان می‌بیند و از اینکه مرکب او در برابر باد سلیمان‌، کند و آهسته است با زبانی استعاری سخن گفته است. شاعر در پایان، قلم خود را به زاغی سیاه تشبیه کرده که همچون بلبل آواز بلاغت سر داده و او را دعا می‌گوید و از خدا می‌خواهد که از چشم بد، محفوظش بدارد.