غزل شمارهٔ ۳۴

این شعر درباره عاشقی است که به‌معشوق پیام می‌فرستد که به خانه و سرای من بیا تا قدم تو را بر چشم بگذارم و ادامه‌می‌دهد که من عارفی پرهیزکار بودم اما دام زلف و دانه خال تو مرا شکار کرد. سپس برای بلبل بهاری که در هنگام سرودن شعر با او هم‌نوا گشته، آرزوی وصال و شادی می‌کند. شاعر در شعر خود از معشوق می‌خواهد که با بوسه‌ای دل تب‌دار او را مرهم نهاده و سیراب کند. حافظ در ادامه از زیبایی معشوق خود می‌گوید که فلک را عاشق خود کرده است و در پایان از شعر خود ستایش می‌کند که آسمان و آسمانیان را به رقص و پایکوبی وا می‌دارد.